nie musiałem wrzucać ani centa do fontanny w której kąpieli zażywali Sylvia i Marcello, żeby mieć pewność że tam wrócę.

krótka impresja jako dodatek do cyklu z Wenecji.

pomimo tego, że przerośnięty jacht Abramovicha codziennie zasłaniał mi zapierające dech w piersiach widoki w drodze na Biennale, to nie przeszkodziło mi to w denerwowaniu się na tłumy turystów, nieustannym gubieniu drogi w ciasnych uliczkach i zajadaniu się zapiekanymi kanapkami z rukolą, mozzarellą i szynką parmeńską.

za dwa tygodnie Rzym.

wróciłem. skanuję. wybieram.